Dziś pierwszy raz od dawna pojawił się czas i możliwości. Pojawiły się też przeciwności - bo mimo, że pierwszy raz od dawna chciałem wsiąść na rower, ten postanowił strzelić wielkiego focha, że od lutego nie raczyłem go wyprowadzić na asfalt. A on biedny, głodny kilometrów tkwił w piwnicy sporadycznie utrudniając dostęp do zeszłorocznych zapasów przetworów. Ja jednak wiecie jestem dość upartym zwierzem i skutecznie doprowadziłem rower do porządku i zrobiłem pierwsze po dłuższej przerwie poważne kilometry.
Gdy tylko powiało odrobinę cieplejsze powietrze, postanowiłem zebrać drużynę i wybrać się w góry. Termin - bezpiecznie odległy - zapowiadał wysoką frekwencję. Jednak im bliżej była wyznaczona data, tym pogoda zdawała się pokazywać coraz ciekawsze warianty na ewentualne uprzykrzenie wypadu. Ostatecznie jednak ekipa trzech śmiałków, licząc ze mną, wsiadła do wygodnego tatusiowozu obierając jedyny słuszny kierunek - góry.
Miniony rok jaki był, pisać nie trzeba. Najważniejsze, że kalendarze na ścianach zmienione i rozpoczynamy na nowo snuć marzenia, zakreślać daty i starać się wyrwać jak najwięcej dni dla siebie. Moje plany opierają się głównie o odbudowę formy, która została mocno, z różnych względów, zaniedbana . I w ramach tego projektu pierwszy raz od dawna wsiadłem na rower - mimo śniegu i medialnej zimowej bestii atakującej bezbronnych obywateli kraju nad Wisłą.
